بنابراين در راه حفظ مال دنيا و يا عرض و جان شخصى تحمل ضرر ممنوع نبوده بلكه راجح و يا واجب است . شايد به اين جهت باشد كه در اين موارد امر دائر بين حفظ جان و حفظ فضيلت است ؛ فضيلت عزت و زير بار ذلت نرفتن و در مقابل ظالم تسليم نشدن هر چند منجر به قتل شود ، كه اين يك نوع نهى از منكر است . اگر چنين است پس چگونه در مورد شعائر حسينى كه سبب بقاء اسلام و قوام تمامى دين است ضرر شخصى مانع حكم اولى آن شده و رحجان اوليه را تبديل به حرمت ثانويه مىكند ؟ 2 - در قرآن كريم وارد شده كه حضرت يعقوب آنقدر در فراق يوسف گريست تا اينكه چشمش - كه اشرف اعضاى بدن است - را از دست داد ، و جالب اينكه او مىدانست چنين گريه‌اى منجر به از دست دادن چشم مىشود ، اما با اين وجود دست از اين كار بر نداشت و اشرف اعضاى بدنش را در اين را از دست داد . حتى گريه او جانش را در خطر قرار داده بود كه پسرانش او را از چنين خطرى بر حذر داشتند . « 1 » كار آن پيغمبر معصوم را قرآن به عنوان عبرت و موعظه براى ما نقل مىكند . « 2 » و امام سجاد عليه السلام نيز به كار او استشهاد مىكند . « 3 » اين گريه و حزن به

--> ( 1 ) . سوره يوسف : 84 و 85 . ( 2 ) . سوره يوسف : 111 . ( 3 ) . كامل الزيارات ، ابن قولويه : ص 213 ح 307 .